Το ταξίδι ξεκίνησε κάπου στα μέσα Ιουλίου όταν ακούσαμε στημένοι με αγωνία κοντά στο ραδιόφωνο το όνομα του αντιπάλου: Ajax. Η καρδιά μας πήγαινε να σπάσει, περιμέναμε με αγωνία και ανυπομονησία αυτή την μέρα από τον Μάιο. Ξέραμε όλοι ότι τα πράγματα είναι δύσκολα, αλλά μέσα μας υπήρχε η κρυφή ελπίδα ότι κάτι μπορεί να συμβεί.
Οι ημέρες μέχρι τον αγώνα δεν περνούσαν με τίποτα. Λίγοι τυχεροί ετοιμάζονταν για το Άμστερνταμ και οι υπόλοιποι σε όλα τα μέρη της Ελλάδας, πολλοί σε διακοπές σε νησιά, έψαχναν εναγωνίως μέρες πριν, αν θα παίξει ΠΑΟΚ η τοπική καφετέρια. Η μέρα έφτασε και το μαγικό γκολ του Ίβιτς άναψε ακόμη περισσότερο την κρυφή ελπίδα για πρόκριση. Η Ευρώπη μιλούσε για τον ΠΑΟΚ. Αυτόν που δεν «αξίζει» να πάρει το πρωτάθλημα ποτέ στην Ελλάδα, γιατί είναι καπαρωμένο από άλλους, αυτούς που πολύ συχνά γίνονται πρώτη είδηση στην Ευρώπη και ακούγεται το όνομά τους για να γελάσει μαζί τους και ο κάθε πικραμένος.
Εκείνο το απόγευμα του Αυγούστου ήταν ανεπανάληπτο. Διέκοψα στην μέση τις διακοπές μου –όπως και πολλοί από εσάς φαντάζομαι– για να πάω στην αγαπημένη μου Τούμπα. Έφτασα στο γήπεδο από πολύ νωρίς. Η ατμόσφαιρα μύριζε γιορτή. Το παιχνίδι ξεκίνησε, το πολυπόθητο γκολ μπήκε και στο ημίχρονο όλα έδειχναν ότι ο ΠΑΟΚ μας θα ΞΑΝΑγράψει ιστορία. Δυστυχώς τα πράγματα δεν ήρθαν όπως τα περιμέναμε και αποκλειστήκαμε. Οι δυο αγώνες ήταν παρελθόν, με δυο ισοπαλίες –αποτελέσματα που θα ζήλευαν οι «πλούσιοι» του πρωταθλήματός μας- είμασταν εκτός συνέχειας Champions League.
Το ταξίδι όμως δεν τελείωσε. Νέα περιπέτεια και μάλιστα πολύ ιστορική. Ο ΠΑΟΚ θα επέστρεφε στις ρίζες του. Ανατριχίλα. Το μυαλό μας πήγε σε όλους αυτούς που δεν είναι πια κοντά μας και δε θα είχαν την ευκαιρία να ζήσουν αυτό που θα ζούσαμε εμείς. Να δούμε τον ΠΑΟΚ να αγωνίζεται στην Πόλη. Εκεί η ελπίδα έγινε πραγματικότητα και η φανέλα του ΠΑΟΚ έγινε σημαία μέσα στην Κωνσταντινούπολη. Η αγαπημένη μας ομάδα είχε πραγματοποιήσει ένα από τα όνειρα των παιδικών μας χρόνων.
Και το ταξίδι συνεχίστηκε. Κλήρωση ομίλων. Και πάλι, στο άκουσμα των αντιπάλων εμφανίστηκε αυτή η ελπίδα του κάτι μπορεί να συμβεί. Brugge, Villareal και Dinamo Zagreb. Καθαρή εκκίνηση με ισοπαλία εκτός έδρας, νίκη εντός με τους Κροάτες, ήττα εκτός και νίκη εντός με τους Ισπανούς. Απολογισμός; Επτά βαθμοί, με απόρθητη Τούμπα και μηδέν παθητικό.
Την Πέμπτη είναι η ευκαιρία ΟΛΩΝ μας να συνεχιστεί το ταξίδι. Δεν πρέπει να μας ενδιαφέρει ποιοι θα παίξουν, ποιος θα κάτσει στον πάγκο, ακόμα και ποιος θα κάτσει δίπλα μας. ΟΛΟΙ πρέπει να είμαστε ΕΝΑ. Αν μπορούμε να καταφέρουμε κάτι, μόνο ενωμένοι θα το καταφέρουμε.
Την Πέμπτη δεν υπάρχει άλλο αποτέλεσμα από την νίκη. Νίκη που είναι πολύ πιο σημαντική από οποιαδήποτε νίκη στο αστείο ελληνικό πρωτάθλημα. Αν έρθει η νίκη, τότε το ταξίδι συνεχίζεται μέχρι την επόμενη στάση. Ποιος ξέρει ποια θα είναι αυτή; Κανείς. Ένα είναι όμως σίγουρο. Όποια και να είναι η επόμενη στάση, στο άκουσμα του αντιπάλου, θα έχουμε όλοι την ίδια κρυφή ελπίδα. Αυτή που λέει ότι ίσως δεν ήρθε ακόμα η ώρα να τραβήξουμε χειρόφρενο σε αυτό το ταξίδι.
Την Πέμπτη έχουμε τη δυνατότητα να γράψουμε ιστορία. Δεν ήρθε η ώρα να τελειώσει αυτό το ταξίδι και πρέπει να βοηθήσουμε όλοι σε αυτό.
Ο ΠΑΟΚ ΠΑΝΩ ΑΠ’ ΟΛΑ
Οι ημέρες μέχρι τον αγώνα δεν περνούσαν με τίποτα. Λίγοι τυχεροί ετοιμάζονταν για το Άμστερνταμ και οι υπόλοιποι σε όλα τα μέρη της Ελλάδας, πολλοί σε διακοπές σε νησιά, έψαχναν εναγωνίως μέρες πριν, αν θα παίξει ΠΑΟΚ η τοπική καφετέρια. Η μέρα έφτασε και το μαγικό γκολ του Ίβιτς άναψε ακόμη περισσότερο την κρυφή ελπίδα για πρόκριση. Η Ευρώπη μιλούσε για τον ΠΑΟΚ. Αυτόν που δεν «αξίζει» να πάρει το πρωτάθλημα ποτέ στην Ελλάδα, γιατί είναι καπαρωμένο από άλλους, αυτούς που πολύ συχνά γίνονται πρώτη είδηση στην Ευρώπη και ακούγεται το όνομά τους για να γελάσει μαζί τους και ο κάθε πικραμένος.
Εκείνο το απόγευμα του Αυγούστου ήταν ανεπανάληπτο. Διέκοψα στην μέση τις διακοπές μου –όπως και πολλοί από εσάς φαντάζομαι– για να πάω στην αγαπημένη μου Τούμπα. Έφτασα στο γήπεδο από πολύ νωρίς. Η ατμόσφαιρα μύριζε γιορτή. Το παιχνίδι ξεκίνησε, το πολυπόθητο γκολ μπήκε και στο ημίχρονο όλα έδειχναν ότι ο ΠΑΟΚ μας θα ΞΑΝΑγράψει ιστορία. Δυστυχώς τα πράγματα δεν ήρθαν όπως τα περιμέναμε και αποκλειστήκαμε. Οι δυο αγώνες ήταν παρελθόν, με δυο ισοπαλίες –αποτελέσματα που θα ζήλευαν οι «πλούσιοι» του πρωταθλήματός μας- είμασταν εκτός συνέχειας Champions League.Το ταξίδι όμως δεν τελείωσε. Νέα περιπέτεια και μάλιστα πολύ ιστορική. Ο ΠΑΟΚ θα επέστρεφε στις ρίζες του. Ανατριχίλα. Το μυαλό μας πήγε σε όλους αυτούς που δεν είναι πια κοντά μας και δε θα είχαν την ευκαιρία να ζήσουν αυτό που θα ζούσαμε εμείς. Να δούμε τον ΠΑΟΚ να αγωνίζεται στην Πόλη. Εκεί η ελπίδα έγινε πραγματικότητα και η φανέλα του ΠΑΟΚ έγινε σημαία μέσα στην Κωνσταντινούπολη. Η αγαπημένη μας ομάδα είχε πραγματοποιήσει ένα από τα όνειρα των παιδικών μας χρόνων.
Και το ταξίδι συνεχίστηκε. Κλήρωση ομίλων. Και πάλι, στο άκουσμα των αντιπάλων εμφανίστηκε αυτή η ελπίδα του κάτι μπορεί να συμβεί. Brugge, Villareal και Dinamo Zagreb. Καθαρή εκκίνηση με ισοπαλία εκτός έδρας, νίκη εντός με τους Κροάτες, ήττα εκτός και νίκη εντός με τους Ισπανούς. Απολογισμός; Επτά βαθμοί, με απόρθητη Τούμπα και μηδέν παθητικό.
Την Πέμπτη είναι η ευκαιρία ΟΛΩΝ μας να συνεχιστεί το ταξίδι. Δεν πρέπει να μας ενδιαφέρει ποιοι θα παίξουν, ποιος θα κάτσει στον πάγκο, ακόμα και ποιος θα κάτσει δίπλα μας. ΟΛΟΙ πρέπει να είμαστε ΕΝΑ. Αν μπορούμε να καταφέρουμε κάτι, μόνο ενωμένοι θα το καταφέρουμε.
Την Πέμπτη δεν υπάρχει άλλο αποτέλεσμα από την νίκη. Νίκη που είναι πολύ πιο σημαντική από οποιαδήποτε νίκη στο αστείο ελληνικό πρωτάθλημα. Αν έρθει η νίκη, τότε το ταξίδι συνεχίζεται μέχρι την επόμενη στάση. Ποιος ξέρει ποια θα είναι αυτή; Κανείς. Ένα είναι όμως σίγουρο. Όποια και να είναι η επόμενη στάση, στο άκουσμα του αντιπάλου, θα έχουμε όλοι την ίδια κρυφή ελπίδα. Αυτή που λέει ότι ίσως δεν ήρθε ακόμα η ώρα να τραβήξουμε χειρόφρενο σε αυτό το ταξίδι.
Την Πέμπτη έχουμε τη δυνατότητα να γράψουμε ιστορία. Δεν ήρθε η ώρα να τελειώσει αυτό το ταξίδι και πρέπει να βοηθήσουμε όλοι σε αυτό.
Ο ΠΑΟΚ ΠΑΝΩ ΑΠ’ ΟΛΑ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου